Bierzmowanie na drodze do dojrzałej wiary

ks. Radosław Mazur | Bierzmowanie | 2013-09-05

Czym jest bierzmowanie i co możemy zrobić, żeby nadzieje pokładane w przyjęciu tego sakramentu nie okazały się bezowocne?

 

„Pragniemy, aby Duch Święty, którego otrzymamy, umocnił nas do mężnego wyznawania wiary i do postępowania według jej zasad”. Te słowa co roku wypowiada w naszych parafiach młodzież przyjmująca sakrament bierzmowania. Wyrażają one pragnienia kandydatów do bierzmowania, ale również życzenie Kościoła, nadzieje związane z przyjęciem tego sakramentu i jego spodziewane owoce.

ks. Radosław Mazur

Obiegowe opinie duszpasterzy i samych bierzmowanych głoszą, że sakrament ten jest niestety często „sakramentem oficjalnego pożegnania z Kościołem”, przynajmniej do czasu uroczystości ślubnych. Warto zadać sobie pytanie: Co możemy zrobić, by sakrament bierzmowania rzeczywiście umacniał młodych ludzi w wierze, by prowadził do dojrzałej wiary, opartej na osobistej więzi z Bogiem, i do głębokiej zażyłości z Chrystusem w łasce Ducha Świętego?

Więź z Kościołem

O znaczeniu sakramentu bierzmowania dla życia wiary mówi Katechizm Kościoła Katolickiego: „Przez sakrament bierzmowania [ochrzczeni] jeszcze doskonalej wiążą się z Kościołem i obdarzani są szczególną mocą Ducha Świętego, i w ten sposób jeszcze bardziej są zobowiązani, jako prawdziwi świadkowie Chrystusa, do szerzenia wiary słowem i uczynkiem oraz do jej obrony” (nr 1285). Chodzi więc najpierw o ściślejszy związek z Kościołem: związek dojrzały, trwały, oparty na wewnętrznym przekonaniu o wartości Kościoła i jego niezastąpionej roli w życiu chrześcijanina.

Ale żeby więź z Kościołem była rzeczywiście ściślejsza, konieczne jest wprowadzenie kandydatów do bierzmowania w tajemnicę Kościoła i ukazanie im jego piękna. Niezbędne jest również wytłumaczenie znaczenia liturgii, poszczególnych gestów i znaków, a także odnoszenie ich z jednej strony do źródeł biblijnych, a z drugiej – do realiów życia codziennego. Istotne jest uświadomienie młodym ludziom, że uczestnictwo w życiu Kościoła (także czynne – poprzez angażowanie się w rozmaite funkcje czy posługi) jest przede wszystkim odpowiedzią na Boże zaproszenie.

Moc Ducha Świętego

Katechizm wskazuje na szczególną moc Ducha Świętego, która jest udzielana kandydatom w sakramencie bierzmowania. Moc ta wyraża się w siedmiu darach: mądrości, rozumu, rady, męstwa, umiejętności, pobożności i bojaźni Bożej. Nie jest ona jednak udzielana w sposób magiczny. Konieczne jest uświadomienie kandydatom, że potrzebują darów Ducha Świętego, i nauczenie ich współpracy z daną im łaską. Początkiem takiego przygotowania może być uwrażliwienie na to, że człowiek ma potrzeby duchowe, które są związane nie tylko z lękiem przed śmiercią czy obawą o zbawienie, ale ujawniają się także w konkretnych sytuacjach życia codziennego.

Dary Ducha Świętego mają również pomóc bierzmowanym w szerzeniu wiary i bronieniu jej. Ale szerzenie wiary to nie tylko głoszenie jej, to przede wszystkim życie wiarą, dlatego Katechizm wspomina o wartości świadectwa życia. Ten szczególny rodzaj apostolstwa jest trudny, ale dla młodych ludzi atrakcyjny właśnie poprzez swoją radykalność i wewnętrzną prawdę.

Szczególną formą głoszenia wiary jest też jej obrona, ale bronić można tylko tego, do czego człowiek jest wewnętrznie przekonany. „Nie możemy nie mówić tego, cośmy widzieli i słyszeli” – mówili Apostołowie przed Sanhedrynem (Dz 4, 20). Jeśli bierzmowani doświadczą Bożej obecności, jeśli przylgną sercem do Boga, ich świadectwo będzie naturalną konsekwencją wiary i oczywistą odpowiedzią na doświadczenie Bożej miłości. A trzeba wiedzieć, że apologia, czyli obrona wiary, dotyczy nie tylko zewnętrznych zagrożeń płynących z mediów czy zlaicyzowanego środowiska. Czasem o wiele trudniejsza okazuje się obrona jej wobec własnych słabości i wątpliwości, które rodzą się w sercu.

Praktyczne wskazówki ks. Radosława Mazura

Co możemy zrobić, żeby nadzieje pokładane w przyjęciu sakramentu bierzmowania nie okazały się bezowocne? Oto kilka konkretnych wskazówek, które mogą pomóc zarówno katechetom i duszpasterzom przygotowującym młodzież do bierzmowania, jak i rodzicom.

Naturalnym środowiskiem przekazywania wiary jest rodzina. Jakość przygotowania kandydatów do bierzmowania w dużej mierze zależy od atmosfery w domu, od tego, w jaki sposób mówi się tam o Bogu, o wierze, o Kościele, jaka jest praktyka modlitwy i uczestnictwa w niedzielnej Eucharystii. Warto więc przy okazji pierwszego spotkania z rodzicami zaakcentować myśl, żeby – skoro decydują się posłać swoje dzieci do bierzmowania – byli dla nich katechetami w tym szczególnym czasie dorastania, stawiania trudnych pytań i nasilających się wątpliwości.

Przygotowanie do bierzmowania oprócz domu rodzinnego angażuje jeszcze dwa podmioty: szkołę i wspólnotę parafialną. Sama lekcja religii tu nie wystarczy, jednak dobrze przeprowadzona jest podstawą, na której można budować. Szczególnie ważne u katechety jest zrozumienie przemian i potrzeb rozwojowych katechizowanych, a także wyjątkowo duża pedagogiczna cierpliwość. Przygotowanie we wspólnocie parafialnej przynosi o wiele większe efekty, gdy odbywa się w grupach. Kilkuosobowe grupy dzielenia (do 10 osób) – prowadzone przez duszpasterzy i animatorów – stanowią doskonałą okazję do „wyrwania z tłumu”, szczerych wypowiedzi i zadawania pytań, a także do głębszego zrozumienia przekazywanych treści i doświadczenia obecności Pana Boga. Niezbędne jest także wzbogacanie przygotowania parafialnego o formy liturgiczne uwzględniające mentalność i wrażliwość współczesnych nastolatków.

Nie bez znaczenia dla owocności przyjmowanego sakramentu bierzmowania jest również kształt samej uroczystości. W diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej ks. bp Edward Dajczak zaproponował księżom, aby we Mszy świętej, podczas której udzielany jest sakrament bierzmowania, bardziej zaakcentowali rolę rodziców. Sam fakt ich obecności przy swoich dzieciach blisko ołtarza sprzyja lepszemu – pełniejszemu – przeżywaniu uroczystości, skłania do skorzystania z sakramentu pokuty i pojednania, podnosi też rangę bierzmowania jako uroczystości całej rodziny.

Ostatnią propozycją, którą warto wykorzystać w parafii, jest zorganizowanie grupy formacyjnej dla młodzieży, która przyjęła sakrament dojrzałości chrześcijańskiej. Być może nie każdy będzie taką grupą zainteresowany, ale jest szansa, że pozwoli ona zatrzymać w parafii młodzież poszukującą pogłębienia przeżytego sakramentu.

Copyright © by Różaniec

Udostępnij w : Wyślij znajomemu
Dodaj komentarz

Tytuł

Podpis

Treść




Partner serwisu Rodzina:

SKOK

Partnerzy naukowi:

WSB-NLU
Centrum JP2

Partner fundacji:

Bank PEKAO SA


Patroni:

PC World Komputer Przewodnik Katolicki

Wsparcie modlitewne:

Karmelitanki Bose


© Fundacja "Opoka" 1997-2011