Narzeczeństwo winno być traktowane jako szkoła wspólnego życia, w której nie unika się bynajmniej sytuacji trudnych. Konflikty, wzajemne nieporozumienia, zniecierpliwienie, przemęczenie - są integralnym elementem ludzkiego życia także w narzeczeństwie i małżeństwie i nie da się ich w żaden sposób uniknąć. Życie małżeńskie nie jest stanem wiecznego zakochania. Stąd też im szybciej młodzi nauczą się sztuki wzajemnej szczerości, otwartości, umiejętności wymiany myśli, przebaczania i pojednania, tym łatwiej unikną bolesnego ranienia się w początkach życia małżeńskiego. Tylko poprzez szczerą rozumowe i wychodzenie ku sobie narzeczeni mogą stworzyć dojrzały układ małżeński i rodzinny.

Kandydaci do małżeństwa winni czuwać, aby w okresie narzeczeńskim nie tworzył się pomiędzy nimi związek symbiotyczny, w którym jedna strona, zwykle silniejsza psychicznie, wykorzystuje drugą. Taki nierówny układ trwa zwykle przez pewien czas. Kiedy zostają przekroczone granice wytrzymałości psychicznej osoby zdominowanej, najczęściej dochodzi do ostrego konfliktu. Kiedy zaś zabraknie umiejętności i woli rozwiązywania problemów, wówczas następuje często separacja i rozwód.

Zakochani i narzeczeni zbyt wiele czasu przebywają w miejscach "nadzwyczajnych": na dyskotekach, w kawiarniach, w kinie itp. Są to "sztuczne" miejsca. Co prawda pomagają im one stworzyć nastrojowy klimat, ale jednocześnie maskują istniejące problemy, wzajemne różnice w podejściu do życia, konflikty. W tych sztucznych miejscach brakuje codzienności z jej obowiązkami, szarością życia, potrzebą wysiłku i ofiary. W kawiarni, restauracji czy w kinie narzeczeni bywają obsłużeni. W życiu codziennym zaś sami muszą sobie wzajemnie służyć. Jeżeli chcą się poznać dobrze, winni więc często przebywać razem w naturalnych sytuacjach: przy pracy, w codziennych zajęciach domowych, we własnych rodzinach.

Za: Ojcostwo. Aspekty pedagogiczne i duchowe

Copyright © by Wydawnictwo WAM