Autor skupia się na tym okresie małżeństwa, gdy pierwsze „odurzenie” ustępuje miejsca zwykłemu życiu wraz z jego problemami.

Nie jest łatwo zaakceptować monotonię. Pierwszy trud, z którym małżonkowie powinni się skonfrontować, to prozaiczność życia.

Jeśli małżeństwo jest duchową drogą we dwoje ku Bogu, z konieczności jest również przestrzenią duchowej walki.

Przyjmując Ciało Chrystusa jako małżonkowie, musimy stawiać sobie pytanie, czy nasza postawa wobec współmałżonka wyraża jedność i miłość.

Problemem współczesnych małżeństw jest brak świadomości tego, jak wielkiego sakramen­tu udzielają sobie wzajemnie przed ołtarzem. 

Rodzina jest najkonkretniejszym danym czło­wiekowi stanem, w którym może on wejść w po­stawę sługi kierowanego przez Boga, w posłu­szeństwie Jemu. 

Miał wiele racji ten, kto porównał los człowie­ka do kilimu. Tu na ziemi jesteśmy jakby na jego odwrotnej stronie. W gąszczu splątanych nitek z trudem poszukujemy harmonii. 

Panu Jezusowi nie chodziło o zachowanie dzieci, gdy się nimi zachwycał. Bardziej chodziło o relację.

Wielu z nas znana jest ta pokusa melancholii czy rozgoryczenia. Każdy dzień jest jak poprzedni, pieluchy, zakupy, troski codzienne i zmęczenie...

Gdy patrzę na mojego Synka, widzę tajemnicę Jego na razie niespełna sześcioletniej tożsamości. Życie ma wymiar nadprzyrodzony, wartość przekraczającą nasze pojmowanie.

Mimo prostoty i monotonii, czas ten niesie sporo okazji do duchowego wzrostu - a może właśnie dlatego. Codzienny zwyczajny dar, bez poklasku i oczywisty.

Rodzina jest wspólnotą osób: mężczyzny i kobiety jako małżonków, rodziców, dzieci i krewnych. Pierwszym jej zadaniem jest wierne przeżywanie rzeczywistości komunii.

Człowiek jest kimś więcej przez swoje powołanie do miłości, które wprowadza mężczyznę i kobietę w wymiar "wielkiej tajemnicy".

Razem czy osobno? jest zapisem polemiki, którą sprowokował krytyczny artykuł teolożki Małgorzaty Wałejko odnoszący się do książki Parami do nieba autorstwa Zbigniewa Nosowskiego.

W dyskusję włączają się teologowie, małżonkowie oraz filozof.

Wałejko streszcza główną tezę mojej książki słowami: „parami zamiast osobno". Preferuję podejście „przede wszystkim razem, choć także osobno". Jeszcze krocej mowiąc: „razem, choć osobno".