Brak „normalnej” zazdrości w związku może świadczyć o braku zaangażowania. A co robić, gdy mamy do czynienia z zazdrością patologiczną?

U podstaw zagubień dzieci wychodzących w świat z domu rodzinnego leży dramatyczny kryzys ojcostwa. Nieobecność ojców w wychowaniu owocuje totalnym nieprzystosowaniem dorosłych dzieci do dorosłego życia.

Wiadomość o zdradzie współmałżonka jest sytuacją wyzwalającą tak silne emocje, że nasza reakcja może zaskoczyć nas samych.

Jednak ostateczną konsekwencją zdrady może być przemiana w kierunku pogłębienia relacji małżeńskiej.

Jest to możliwe, choć czasami zajmuje wiele lat i wymaga głębokiej przemiany serca.

Nawet dla ludzi samotnych, zwłaszcza młodych, pobyt za granicą wiąże się z większymi zagrożeniami niż wchodzenie w samodzielność we własnym kraju.

Tym większym zagrożeniem jest wyjazd dla kogoś, kto opuszcza własną rodzinę. Warto mieć w tym względzie jasną hierarchię wartości i jasne priorytety.

Co zrobić, gdy my lub ktoś z naszych bliskich jest wykorzystywany duchowo?

Jak odróżnić autentyczne i twórcze zaangażowanie religijne od mechanizmów sekciarskich i destrukcyjnych?

Kiedy należałoby mówić o nadużyciu duchowym?

Nadużycie duchowe jest formą gwałtu, którego dokonuje się w imieniu Boga i Chrystusa, zadając osobie wierzącej rany w samej głębi jej duszy.

Jak możliwe jest duchowe wykorzystanie człowieka? W jaki sposób człowiek dopuszcza do duchowego nadużycia?

Kobieta podjęła decyzję, że będzie walczyła o dobro swojego męża, pomimo, że jej uczucia głośno krzyczały, aby go zostawiła i nie zawracała sobie nim głowy.

Macie przebaczać, ponieważ Bóg wybaczył wam, ale On nie chciałby, abyście pozwolili współmałżonkowi dalej brnąć w romans, bić was albo wciągać kokainę z waszym milczącym przyzwoleniem.

O ile system państwowy i biznesowy przewiduje surowe kary za złamanie umów, o tyle mąż czy żona, którzy się rozchodzą, domagają się szczególnego i zupełnie uprzywilejowanego traktowania.

Lekarz: „Teraz się okaże, czy ciąża jest nadal żywa". Na ekranie czarna dziura. Wyczuwam napięcie. Lekarz cicho: „Bardzo mi przykro... mamy tutaj nieszczęście".

Życie ciągle udowadnia, że nie zna słowa „przypadek". Wymyślili go gramatycy na potrzebę nauki. Opatrzność Boża czuwa nad człowiekiem nieustannie.

Punktem wyjścia większości z moich rozmówców jest moja „choroba" pod nazwą HOMOSEKSUALIZM. Nie jestem jednak gejem, a homoseksualistą, o ile dostrzegasz w tym jakąkolwiek różnicę.

Mój najmłodszy syn poprosił mnie o rozmowę. Zwierzył się, że ma kłopot z samogwałtem. Nie umiałam mu inaczej pomóc, jak tylko modlitwą.

Może żadna z kobiet nie dokonałaby aborcji, gdyby znalazły się osoby pokazujące im inne rozwiązanie.